Dün gece, ayrıntılarını hatırlayamadığım ilk rüyamda 40 binli yıllarda, çok uzun yaşayan (hatta hiç ölmemiş ve ölmeyecek gibi hissediyordum) lanetlenmiş bir kavme mensuptum.
Her şey ilkel ve kederliydi. Ama bu durağan bir keder değildi. Tedirgin bir bekleyişin yol açtığı aktif bir kederdi.
İlk çağ insanları gibi giyinmiştik ve hava bulanıktı. Kurak bir yerdeydik, taşlık, toprak... Kötü bir şeyin olması an meselesiymiş gibi hissediyorduk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder