Godot'u beklerken olanlar...

Dress Shoes by Common Project

2010-08-29T07:08:00.000-07:00

Neden Gucci by Gucci Sport almadım?

2010-06-26T11:03:00.000-07:00

Gucci by Gucci Sport bir erkek parfümü için 'yeni' bir tarz kabul edilebilir. Ama bir parfümün yakışıp yakışmayacağı parfümün güzelliğinden ziyade kişinin hayattan beklentileriyle alakalıdır.

Gucci by Gucci Sport içeriğindeki mandalina, greyfurt, vetiver ve patçuli ile aslında içerik olarak diğer erkek parfümlerinden çok da faklı değil ama alışık olmadığımız kadar meyveli. Bu başlangıçta burnumuza gelen meyve bolluğu kokusu onun "sport" kısmını vurgulayarak içeriğinde amber, tütün gibi daha ağır ve erkeksi kokular bulunan orijinal Gucci by Gucci'den ayırıyor.

Bu temel özelliği benim için onun en zayıf yönünü de imliyor: Ciddiyetsizliği.

Gucci by Gucci Sport'u kokladığımda evet eğlenceli ve yeni bir şey hissettim. Ama içimden almak gelmedi. Başlangıçta adını koyamadım ama sonra, kısa bir düşünüşün ardından soru geldi: Bu koku, benim kendi adıma yaratmayı istediğim imajla örtüşüyor mu?

Çünkü Gucci by Gucci Sport, daha ziyade, örneğin, tenis oynamaya giderken sürülebilecek bir koku. Sevdiği için değil birilerine özendiği için caz dinleyen zengin üniversite öğrencisi kokusu. Fazla 'preppy'.
Kariyerinin basamaklarını yeni tırmanmaya başlamış ve adımlarını hızlandırarak bir adım öne geçmeye çalışan, hırslı, hızlı ve çekici olmaya çalışan bir erkeğin kokusu değil. Sevimli ama prestijli değil.

Elbette ki herkes bir notasında parfümünün rehavet duygusu vermesini ister. Ama benim hissetmeyi istediğim rehavet, dünyayla dalgamı geçer keyfime bakarımdan ziyade, bir yaz akşam üstü, güneyde bir kıyıda, bir teknenin üstünde yüzüme vuran hafif meltemin yaratacağı freahlık hissi gibi olmalı.

Bu nedenle yaz kokuları deyince aklıma meyveden ziyade denizi çağrıştıran kokular geliyor.
Parfümün nüanslarını bulmak inanılmaz zor bir süreç olduğu için ve buna vaktim olmadığı için hiç riske girmeden Azzaro Chrome Legend aldım.

Moby 'One Time We Lived' by Mark Pellington

2010-03-28T11:47:00.001-07:00

Moby'nin sevmediğim hiçbir şarkısı olmadığı için bu video'yu paylaşmış olmam extra sayılmaz ama burada dikkat edilmesi gereken şarkıdan ziyade klip. Oldukça sade, söylemek istediğini söylüyor ve yakın yüz çekimi duygusal bir bağ sağlıyor.
İnsanda nakarata eşlik etme ve haykırma isteği yaratıo.
Arka fonda hareketli bir müzik çalarken söylenen hüzünlü sözleri hep sevmişimdir. Moby de bunu çok iyi yapıyor....

İkinci İskenderiye Kütüphanesi vakası

2010-03-27T09:33:00.001-07:00

Yeryüzündeki tüm bilginin (görüntü, ses, yazı...) tek bir ağ üzerinden paylaşılıp, bir chip'e sığdırılabilecek olması, uygarlık için ikinci İskenderiye Kütüphanesi vakasının gelmekte olduğunun göstergesi değil mi?

çağımızdan bir ilişki profili

2010-03-27T06:46:00.000-07:00

bir arkadaşım. kız. bi keresinde, lisedeyken, sevgilim iç çamaşırmın üstüne sürtünerek boşaldı hamile kalır mıyım die sormuştu. çok sevimli, aklı karışık, ilişkileri de bi o kadar karışık bir kızdı. Lise bittikten sonra görüşemedik aradan 6 yıl geçti ve bugün internette yeniden konuştuk.

Bazı insanlar gerçekten değişmiyor. bu iyi bi şey mi, kötü bi şey mi gerçekten karar veremiyorum. şimdiki hayatı hala ilişkileri. bir çocukla beraber, tipi oldukça düzgün bir çocuk. Belli ki bu kızı sevio. Ama kız onu umursamıyor "o kim ki" diyor, çünkü aklı bir önceki sevgilisinde.

Bir önceki sevgilisi, 6 yıl sürmüş ilişkisi. Evlilik noktasına gelmişler. evlilik tarihleri bile belliymiş ama çocuk bunu aldatmış ve bizim kız da her şeyi iptal etmiş. Çocuk da hemen, zaten arkadaşı olan başka bir kızla evlenmiş. Ama ilişkinin izleri öyle hemen silinmiyor tabi... Ayrıldığı bu evli çocukla hala görüşüyor kız. Hala çok seviyor. karısının da bildiğini söylüyor. Çocuk sürekli arayıp soruyor. ama bizimki sadece canı isterse cevap veriyor.

ama buraya kadar pek de karışık sayılmaz. herhangi bir ilişki gibi. Şimdiki sevgilisinden bi iki ay önce çoook zengn bi çocukla beraber olmuş bir ay kadar. çocuğun 10 tane OPET'i Ataköy Marina'da yatı şoförü hizmetçisi bilmem neleri varmış. gittikleri her yerde kapıda karşılanıyorlarmış falan filan. tabii kız bu muamele karşısında kendini peri masalında gibi hissetmiş ve çocuğa aşık olmuş. obsesif bir kişliğe sahip olan bu kız aşık olunca çocuğu sıkmaya başlamış. 85 doğumlu olan bu marinli genç iş adamı bizim kıza iltifat ve haddini bildirmek için: "siktiğim karıların haddi hesabı yok, hiçbirinin yüzünü bile hatırlamıyorum ama seninle beraberim. İstediğin her şeyi yapmaya çalışıyorum ama sen hep daha fazlasını istiyorsun" demiş ve kızın tabiri ile "siktiri basmış" buna.

kız şu anda 6 yıllık ilişkisinin yeniden normale dönmesini istiyor. "Ama zaten biz beraberiz ki, hiçbir şey ayıramaz bizi köpek gibi sevio o beni" dio. ama zengin, genç iş adamı için de "şu anda çağırsa hemen koşarak giderim" dio. sanırım en acıklı durumda olan zengin olmadığı ve duygusal bir heves de hissetmediği için şimdiki sevgilisi. "umrumda değil. hiçbir şeyime karışamaz. o kim ki" diyor onun için.

Türk dizilerinin drama yapısını hep abartı bulurdum. ama artık onların gerçek hayattan alıntılandığına daha iyi inanıyorum.

theshoebuff'ta en sevdiğim ayakkabılar

2010-03-12T17:33:00.000-08:00

ABSOLUT & Spike Jonze Ortaklığı ile "I'm Here"

2010-03-09T19:09:00.000-08:00

Spike Jonze'un Absolut Vodka ortaklığıyla çektiği yarım saatlik kısa filmi I'm Here insanın kalbini kıracak kadar güzel...

Being John Malkhovic, Adaptation, Jackass ve son olarak 2009'da, Where The Wild Things Are filmlerini yöneten Spike Jonze'un son çalışması Absolut Vodka ortaklığıyla ortaya çıkan yarım saatlik kısa metrajlı bir film olan "I'm Here".
Absolut, filmin İstanbul'daki gösterimini gayet yerinde bir kararla İstanbul Modern'de gerçekleştirdi... (Neyseki Taksim'deki berabat sinemalarda değil. Festivallerin örnek almalarını diliyorum)

Film, robotların -her ne kadar eski kuşak tarafından dışlansalar da- toplumsal yaşama iyiden iyiye entegre olduğu, birbirleriyle duygusal iletişim kurabildikleri bir çağda geçiyor. Asosyal erkek bir robot ile dişi cici bir robot birbirlerine aşık oluyorlar ve olaylar gelişiyor.

Ama olaylar, özellikle Amerikan sinemasında görmeye alışık olduğumuz gençlik filmlerindeki gibi parlak bir şekilde gelişmiyor. Her şey gittikçe daha trajikleşiyor ve coşkuyla başlayan aşk, bizim Leyla ile Mecnun, Ferhat ile Şirin, Aslı ile Kerem hikayelerinden çok iyi bildiğimiz bir fedakarlık sınavına dönüşüyor.

Olayların sarpasarması ve gittikçe absürdleşmesi Spike Jonze'un diğer filmlerinden de alışık olduğumuz bir durum. Ve sponsorlukla gerçekleşmiş bu filmde de bu yaklaşımını bozmuyor.

Asıl takdire şayan olan Absolut markasının trajediye dönüşen olaylar zincirini sahipleniyor olması.

Reklamlarda (veya pazarlamanın herhangi bir aşamasında) her zaman, durum ne kadar boktan olursa olsun pozitif olanı vurgulayın diye bir yaklaşım vardır. Ama bu yaklaşım, sergilenen -pseudo- mükemmel hayatlar bu çağda artık iç bunaltıyor.

Hayır, sörf yapan süper vücutlu gençler ile avuç içi kadar bikinili kadınların yuvarlak hatları; geniş beyaz gülümsemeli bir kadın ile bronz tenli bir adamın seks sahneleri bizde herhangi bir bağ yaratmıyor. Onların gerçek olmadığını biliyoruz...

Filmde bahsi geçen aşkın saflığının da gerçek olmadığını biliyoruz. Ama aşkı yaşayanların robot olması...

I'm Here, süper teknolojik bir çağda geçmiyor. Günümüzün tıpatıp aynısı bir çağda, benzer bir hızdaki benzer yaşam tarzlarını tasvir ediyor. Ve bu nedenle, -Spike Jonze aslında neyi amaçlamış bilemiyorum ama- filmdeki robotlar bana topluma yabancılaşmış veya toplumda doğru bi şekilde sosyalleşememiş gençlerin alegorisi gibi geldi...

Dışarıdan bakınca duygusal olarak yabancılaşmış/robotlaşmış olarak algılanan bu kitle aslında içlerinde güçlü bir ateş taşıyor.

Film, bu genç kitle adına, onların, 'aşk' gibi yabancılaşma duygusuyla özdeşleştirilemeyecek incelikli duygularla dolu olduğunu ve bu duyguları 'paylaşmaya' nasıl da hazır olduklarını sakin bir şekilde anlatıyor.

Bu üslup ve bu içerik aslında bir çağ dönüşümünü de imliyor. "Ask for more" dönemi artık sona erdi. Artık paylaşımın, sürdürülebilirliğin, elektronik dahi olsa organik ilişkilerin poh pohlandığı bir çağdayız.

Opening Ceremony suede cardigan

2010-03-04T06:50:00.000-08:00

2009 sonrası uzun vaadeli trendler

2010-03-04T01:53:00.000-08:00

Fütürist Richard Watson, günümüzün başlıca trendlerinden yola çıkarak bunların yaratabileceği sonuçları listemiş... Watson'a göre bu liste "mükemmel olmayı amaçlayan ama üzerinde konuşulan" öngörülerden oluşuyor.

GÜNÜMÜZÜN BAŞLICA TRENDLERİ:

İklim değişikliği krizi

Dijitalleşme

Anksiyete

Küresel çevrimiçi

Volatilite

Sürdürülebilirlik

Belirsizlik

Borç

Yaşlanma

Küresel gücün Doğu'ya kayması

GRIN teknolojileri (Genetik, robot, bilişim teknolojileri (IT) ve nano teknolojinin kısaltılması)

Bu trendlerin sonuçları:

(bu sonuçlar, gerçekleşme ihtimalinin yakınlığına göre en önemliden uzak ihtimale doğru sıralandırılmıştır)

Toplumsal sonuçları:

Kontrol arayışı

'Ben' yerine 'Biz'

Eski olan iyidir

Tüketimde israf karşıtlığı (yetercilik)

Kolaycılık

İçtenlik

Güven

Huzur adacıkları

Teknoloji:

Web 2.0

Yeşil BT

Sanallaştırma

Basitlik - Sadelik

Veri güvenliği

Enerji depolama

Sanal ışınlama (telepresence)

Cihazların bütünleştirilmesi

Bulut bilgi işlem (cloud computing) (gerçekleşmeyedebilir)

Robot bilimi

El kol hareketleriyle bilgisayar kumandası

Cep yazılımları

Coğrafi koruma duvarı (Geo-fencing)

Ekonomi:

Büyümenin yavaşlaması

Sektörel konsolidasyonlar

De-leverage (finansal sistemde risk algılamasının değişmesi, kredi veren kurumların kredi standartlarını sıklaştırması ve likiditenin kuruması olarak tanımlanan durum.)

Enflasyon

Kent/kırsal büyüme orantısızlıkları

Egemen servet fonları (SWF)

Deflasyon

Emeklilik maaşlarının fonlanması

Merkantilizm

Tahmin borsaları

Daha kısa yaşam döngüleri

Mali piyasalarda yeni yasal düzenlemeler

Çevre:

Kentleşme

Yeşil kentler

Nükleer santraller (gerçekleşmeyedebilir)

Enerji tüketim karneleri

Negawatt (Kötü bina ve enerji sistemlerinden dolayı havaya savrulan enerjinin yeniden kazanılması haraketi)

Çöp mezarlarının yaygınlaşması

İçme suyu kalitesinde azalma

Bio yakıtın dizginlenmesi

Dikey tarım

Eko-şüpheciler

Nano güneş panalleri

Rüzgar enerjisi

Temiz kömür (gerçekleşmeyedebilir)

Siyaset:

Korumacılığın artması

Mutlakiyetçi yönetimlerin yükselişi

Küreselleşmenin gerilemesi

Yeşil vergiler

Amerikan imparatorluğunun çöküşü (gerçekleşmeyedebilir)

Korumacılık

Enerji bağımlılığı

İnternette seçim kampanyası

Tersine göç

Sanal protesto eylemleri

İş dünyası:

Sosyal sorumluluk bilinci

Şeffaflık

Taşeronlaştırmanın dizginlenmesi

Düşük maliyet rekabeti

Kaynak kıtlığı

Vasıflı eleman kıtlığı

Artan yasal düzenlemeler

Varlık değerlerinde belirsizlik

İş ağlarının artan ortak riskleri

Emeklilerin yeniden işe alınması

Aile:

Borç stresi

Kısıtlı lüks tüketim

Tek başına yaşamak

IMBY'ler ('in my back yard' : ABD'de yaşadığı mahalle veya yakınlarında sosyal adalet, enerji verimliliği ve çevre koruma amaçlı projeleri destekleyen gruplara verilen ad. Bunlara karşı çıkanlara ise NIMBY deniyor)

Kriz sonrası geniş aileye dönüş

Eşya kiralama

Evde yemek pişirmek

Fişleri daha çok çekmek

Orta sınıfın isyanı

Güvenlikli konut sitesi hayatı

Ailenin temel değerlerine dönüş

Medya:

Fuzuli bilgi yığını

Hikaye anlatıcılığı

Online video

Kısa formatlar

Hızla göz atıp geçme

Facebook yorgunluğu

Kaliteye yönelme

Ciddiyet

E-kitaplar

Dijital mahremiyet

Fantezi ve kaçış

Micro can sıkıntısı (Micro Boredom: Hesaplamalara göre şehir insanının gün içinde 5 ila 20 defa karşılaştığı 3-6 dakika süren hiçbir şey yapamamanın yarattığı sıkıntının yaşandığı zaman aralıkları. Cep telefonu operatörleri ve bilişimciler bu sürelerin mükemmel reklam potansiyeli taşıdığını düşünüyor)

Dijital diyetler

Gerçekleşmesi muhtemel tehlikeli eğilimler ve küresel riskler:

Şiddetli sıcak hava dalgaları

Alternatif enerjinin fos çıkması

SARS virüsünün geri dönmesi

Uzay radyasyonu

Ekonomik merkezlerden birinde büyük bir deprem

Küresel grip salgını

Dini ve etnik gerilimler

Obezite

Toplumsal risk alma arzusundaki artış

Nicole Kidman'ın yeniden Oscar kazanması

İnternette büyük çöküntü

Büyük alt yapıya saldırılar

Elektrik ve manyetik alan radyasyonu

Sınırötesi suçlardaki hızlı artış

Ülke risklerinde artış

Gıda kıtlığı

ABD dolarının çöküşü

Nükleer Silahsızlanma Antlaşması'nın çökmesi

Petrol/doğalgaz fiyatlarında tırmanma

Pakistan

İran

Gelir adaletsizliği

Küresel tedarik zincirinin dağılması

Trend haritalarını ciddiye alan insanlar

Elektrik sıkıntısı

Aşırı su kıtlığı

Rüya: formaldehyde'a düşmüş şizofren bir çocuğun hayali

2010-02-19T03:37:00.000-08:00

Basit bir mutfakta basit bir kurgu ile başladı rüya. Annesinin işten gelmesini bekleyen 8-9 yaşlarında küçük bir kız mutfakta yemek hazırlıyor. Sonra annesi geliyor. Yemek atıştırıyorlar.
Ardından bir yerde, biri, bir peri masalı anlatmaya başlıyor. Bir Andersen masalı die düşünüyorum. Ama Disney'in görkemli ve eğlenceli kurgusuyla anlatılıyor.
Masalın açılış sahnesi Peter Pan'ın uçuşu gibi bir hızla başlıyor. Çok renkli ve hareketli ve görkemli...

Bu coşku rüyanın sonuna geldiğinde yerini çöküşe bırakıyor.

Rüyanın sonunda formaldehyde içine düşmüş ve düşme hareketi sabitlenmiş bir çocuk görüntüsü görüyorum. Ardından daha önce gördüğüm sahnelere geri dönüp aslında gördüğüm o mutlu anların hepsinin formaldehyde içine düşerek ölmüş bir çocuğun hayali olduğunu görüyorum.

(Bunun yarattığı şokla uyanıyorum.)

Daha doğrusu o çocukla ortak anıları olanlar yaptıkları hareketlerin bir kısmının o çocuk tarafından yapıldığını düşünüyor (örneğin yemeği aslında anne kendi hazırlıyor ama onun eve döndüğünde yemeği hazır buluşu bir hayal.) Halbuki çocuk yok.
Ve nihayetinde her şey o ölü çocuğun zihnindeki bir kurgu.
Rüyanın başında kız olan çocuk rüyanın sonunda erkekti. Bu ikisinin aynı çocuklar olup olmadığına emin değilim. Belki de kardeşlerdir.

Rüyadaki duygular oldukça gerçekti. Başındaki sıradanlık, masal kısmına geçtiğimdeki heyecan ve görkem, hemen ardından gelen hüzün, şok ve çöküş...

Alarmım 6'a kurulduğu halde duymamışım. 6.44'te rüyanın etkisiyle kalktım.

Uyandığımda, eğer Damien Hirst güçük bir çocuğu gülümserken formaldehyde içine yerleştirseydi masumiyeti ölümsüzleştirmiş olur muydu, die düşünüyordum

Rakı ritüelinin toplumsal işlevi

2010-01-30T18:37:00.000-08:00

Kendine has ritüelleri olan rakı, yarattığı paylaşım duygusu ile bambaşka bir çağa ait, neredeyse unutulmuş, tüm topluma yayılan bir aidiyet duygusunu körüklüyor

Avrupa'da, son yıllarda, fast food akımına karşıt olarak, "slow food" akımı gittikçe popüler hale geliyor. New York'ta saatlerce bir cafede oturmak akıl almaz/kabul edilemez bir davranış olarak görülür. Halbuki Avrupa'da arkadaşlarınla cafelerde geçirdiğin saatler gündelik ritüelin bir parçası.

Yemek yemeyi ihtiyaçtan ziyade bir keyif olarak gören bu anlayış aslında bizim kültürümüze hiç de yabancı değil.
Çok kişi tarafından paylaşılan ve uzun süre içilen nargile... Ona eşlik eden topluca oynanan masa oyunları... Ölüm sonrası dini ritüeller... Geniş tencereler... Rakı sofrası...
Bunların hepsi hayatın ayrıntılarına inen ve bundan zevk almayı, daha doğrusu, zevk yaratmayı amaçlayan ritüeller.

Saatlerce süren rakı masası muhabbeti, slow food yaklaşımının doğal bir yolla gelenekten beslenen versiyonu.

Dünyanın her yerinde alkol üretilir, içilir ve içilen bu alkol insanı rahatlatır/cesaretlendirir. Ama pek azı rakı gibi sizin dialog kurmanıza yardımcı olur.

Viski veya cin fazla bireysel ve kasıntı; bira veya votka ise fazla lakayıt ve şamatacı. Halbuki rakı bir adab ürünüdür. Bu adab, onun hangi bardakta, ne kadar, nasıl içileceğinden ziyade duruşundan ve geleneksel algısından ileri geliyor.

Viski gibi, bir barda öylesine oturup yudumlamazsınız rakıyı veya bira gibi bir bakkaldan kapıp hemen ayaküstü kafanıza dikemezsiniz. Ona her zaman kendine has ritüeller eşlik eder.

Rakı, rakı sofrasında mezeler eşliğinde içilir.
İster çok kederlenip yalnız için, ister neşelenip arkadaşlarınızla eğlenmek için, için bu durum değişmez: Her zaman duruma uygun bir sofra hazırlanır.

Bu sofra başında; rakı, yudum yudum boğazınızdan geçerken hayatı da yudumlamanıza yardımcı olur. Yaşadığınız o an, geçmişte yaşadıklarınız, gelecekten beklentileriniz hepsini yutkunursunuz...

İşte o an, o sofrada yanınızda biri varsa -ki bu genelde yakın bir dost olur- rakı dile gelmenize yardımcı olur. Üstünüze getirdiği olgunluk ve vakar, içinizdekileri, tıpkı boğazınızdan inen yudumlar gibi, yavaş yavaş dışarı yansıtmanıza yardım eder.

İçtikçe açılır, açıldıkça anlatır, anlattıkça rahatlarsınız...

Yaşanan bu paylaşım sadece bireysel rahatlamayı değil, topluma yayılan bir aidiyet duysunu da körükler.

kibrinin kurbanı kendi

2010-01-27T05:10:00.000-08:00

Terörizmin Batı'nın güç algısına; ekonomik krizin daha fazlasına sahip olma arzumuza yaptığını doğal afetler insanoğlunun kibrine yapıyor. insanların doğal afetlerde ölmesinde şiirsel bir adalet görüyorum: Hakedilmiş son.

Nihayetinde "babalarının günahlarını çocukları öder"

Haiti'deki depremde binlerce insan öldü. dünyanın geri kalanı yine şok ve hayret içerisinde kaldı. Bir kısmı, yeniden, Yaradan'ın insanoğlunu cezalandırdığını düşündü.
Yaradan'ın insanoğlunu cezalandırmakla uğraşacağına inanmak insanoğlunun kibrinin bir sonucu. Yine doğal afetler sonucu mağdur olması da benzer kibrin ürünü.

Dünya üzerinde insan yoğunluğunun en fazla olduğu bölgeler ile belli başlı deprem hatları paralellik gösteriyor. Tüm uyarılara ve yaşanan ölümlere rağmen bu bölgelerdeki popülasyon artmaya devam ediyor. Yakın bir gelecekte İstanbul, Tahran, Tokyo gibi şehrleri büyük depremler bekliyor. Ve büyük depremlerden Japonya gibi modern şehircilik anlayışıyla ina edilen ülkeler dahi büyük kayıplar yaşıyacak. (Tokyo körfez bölgesinde yoğun olarak petrol rafinerileri var.)

Nihayetinde, terörizm, aşırı güvenle dolmuş ve 3. dünya ülkelerine yukarıdan bakan Batılı devletlerin kibrini korku yoluyla dizginlerken, ekonomik kriz varolmayan parayla desteklenen ve şişmiş kredi balonuyla havada süzülen tüketim ekonomisini patlatıyor. (500 dolarlık bir ayakkabıyı 10 taksitle satmak haliyle sürüdürülebilir bir ekonomi modeli değil)
70 yıllık zavallı hayatlarımızı ardımızda bırakacağımız malları kazanmak için harcarken doğal afetler silkelenmemize yardımcı oluyor.

Ama ders almamıza yetecek kadar değil.
Belki de tüm bunlar dünyayı var eden sonsuz tezatlığın sıradan ürünleridir.

maddeciliğin zafer çağındayız

2010-01-21T17:17:00.000-08:00

"Maddeciliğin sonunda zafer kazandığı bir dönemde yaşıyoruz. dünya perilerden, cadılardan, elflerden, meleklerden, büyülü kalelerden ve saklı hazinelerden arındı. hayal kurmak bugünlerde çocukların beyni için kimyasal bir dengesizlik olarak görülüyor."

Gottfried Helnwein

Sanatçı haklı olabilir... Gelecek geçmişten, maddecilik tinsel olandan daha iyi olabilir (olmayabilir de...) Ama öyle veya böyle yine de içimde bir yer mistisizmi özlüyor.
"Keşke" diye düşünüyorum bazen; gerçekten, öldükten sonra gittiğimiz bir yer olsa.
cennet, cehennem, araf vs.
(her ne kadar kutsal kitapların o yerlerde vaad ettikleri o kadar da cezbedici olmasa da...)
O zaman dünyadaki tüm absürdlüklerin kusursuz bir sona bağlanacağına dair bir inanç taşıyabilir insan...

epuron reklamı - the power of wind

2010-01-20T15:20:00.001-08:00

bu video muhteşem olmuş... adamın sesi, görüntüler, fikir, ve bu fikrin amacı çok yerinde...

Parov Stelar feat. Lilja Bloom "COCO"

2010-01-17T11:08:00.001-08:00

Bu şarkı son zamanlardaki en büyük favorim. Yolda, evde sürekli bunu dinliyorum.
En beğendiğim kısımları: Kesik kesik ilerleyen ani iniş çıkışlar ve sonda yer alan piano...
Ayrıca klibi de çok başarılı. Sonunda annenin kızını dizine yatırıp sadece başını okşaması çok sade ve etkileyici...

Parov Stelar'ın "Coco" albümü genel olarak "Shine" albümü kadar iyi olmasa da oldukça başarılı diğer en favori şarkım "Hurt". Sözlerine de bayıldım müziğine de...

Türkiye'nin yıkılması kaçınılmaz

2010-01-17T10:32:00.000-08:00

İlkokuldan itibaren bize öğretilen en büyük tehlike Türkiye'nin toprak bütünlüğünün korunmasıdır.

Halbuki kabullenmek gerek: Her yapı gibi devletlerin de ömrü vardır ve zamanı gelince yıkılırlar. Özellikle böylesine bir coğrafyada bu ömür çok daha kısa...

Tarihi örneklere bakarsak önümüzdeki 50 yılda asıl mucize Türkiye'nin parçalanması değil parçalanmaması olacaktır.

Böylesine bir geçiş coğrafyasında güçlü siyasal irade ancak diğer dünya devletlerinin güçsüzlükleri ile mümkün.
Osmanlı veya Bizans'ı bin yıla yakın bir süre ayakta tutan onların güçlerinden ziyade komu devletlerin güçsüzlüğüydü.

Bugün; Rusya, Çin, Hindisyan, Brezilya, ABD ve Avrupa Birliği gibi güçlerin arasında Türkiye'nin iki seçeneği var:
Ya kukla hükümetlerle sürdürülen devletler arası denge politikası ya da parçalanma...

Nihayetinde her iki durum da biz yerel halk için can yakıcı olacak.
Önümüzdeki 50 yıla tanık olaranlar, bolca, iç kargaşa, su ve toprak savaşları ve muhtemel bir toprak bölünmesine tanık olacaklar...

Bu üzücü ama kaçınılmaz bir gidişat.

Sarah Jaffe - two intangibles cannot be had

2010-01-15T08:35:00.001-08:00

the Hours romanından

2010-01-05T12:08:00.000-08:00

Michael Cunningham'ın "the Hours" romanı benim Virginia Woolf'a ve hayata bakışımı çok derinden etkiledi. Bi kaç yıl önce, önce filmi izledim ve çok etkilendim ardından kitabı okudum daha da etkilendim.
Filmde en etkileyici karakter Virginia Woolf'tu ama kitapta daha çok Laura karakterini sevmiştim. Onun sıkışmışlığı...Evliliğinde yaşadığı boğulma hissiyle özdeşleşmiştim. Ortada herhangi bir sorun yok gibi görünür çoğunlukla ama içten içe bir bunalım vardır. Üstü örtülen, göz ardı edilen bir yığın sorunlar toplamıyız aslında.
the Hours'daki Laura karakterinin bir farklı versiyonu bence Running with Scissors'daki Deirdre karakteridir. Benzer soruna daha farklı bir tepki ile yakşalaşan daha marjinal bir formda...

Kitaptan alıntılanacak sayfalarca not çıkar ama bazıları:

"What a thrill, what a shock, to be alive on a morning in June, prosperous, almost scandalously privileged, with a simple errand to run."

"We live our lives, do whatever we do, and then we sleep. It's as simple and ordinary as that. A few jump out windows, or drown themselves, or take pills; more die by accident; and most of us are slowly devoured by some disease, or, if we're very fortunate, by time itself.
There's just this for consolation: an hour... See More here or there when our lives seem, against all odds & expectations, to burst open & give us everything we've ever imagined, though everyone but children (and perhaps even they) know these hours will inevitably be followed by others, far darker and more difficult.
Still, we cherish the city, the morning, we hope, more than anything for more. Heaven only knows why we love it so."

"It had seemed like the beginning of happiness, and Clarissa is still sometimes shocked, more than thirty years later, to realize that it was happiness; that the entire experience lay in a kiss and a walk, the anticipation of dinner and a book...What lives undimmed in Clarissa's mind more than three decades later is a kiss at dusk on a patch of dead grass, and a walk around a pond as mosquitoes droned in the darkening air. There is still that singular perfection, and it's perfect in part because it seemed, at the time, so clearly to promise more. Now she knows: That was the moment, right then. There has been no other."

2009 yılında bir gencin tercihleri

2010-01-03T04:50:00.000-08:00

Aşağıdaki ifadeler birinin facebook account'undaki personal information'ından alındı.
Bu beğeniler sadece o kişinin, her şeyden bağımsız, tercihleri değil aslında... Bunlar, daha ziyade, 2009 yılında İstanbul'da yaşayan orta sınıf bir gencin genel beğenilerini dile getiriyor:

Living in SUADİYE,
Working in BEYOĞLU,
Supporting FENERBAHÇE,
Driving MINI COOPER,
Drinking COCACOLA,
Walking around CDD,
Friendship best with SEKO,COCO,CARLOS,MURTIE and etc.
Prefering BERSHKA, DIESEL, REEF, PULL&BEAR, TOMMY , ABORCROMBIE , NAUTICA etc.
Having lunch KIRINTI,
Having dinner MID,
Shopping AKMERKEZ,
Approving of ADRİANA LIMA,
In love MONICA BELLUCCI,
Playing FOOTBALL,
Wearing YELLOW and DARK BLUE,
Watching LİG TV and FB TV,
Listenning RIHANNA,BLONDIE ,50 ,
Going to BODRUM,
Spending YTL,
Like NİŞANTAŞI,BEBEK,İSTİNYE PARK AND of course CADDE,
Dressing FASHIONABLE,
Hating 6ASSARAY,
Making witty remark SO MUCH,
Missing old TIMES,
Attending PARTIES,
Not Understanding GIRLS;
Praying The GOD;
Kidding LIFE,
Believing FAITH,
Jumping in DISCO,
Taking PHOTOS,
Want 2 handsome SONS,
ThanksGiving;
Knowing the BEST
F...ing Rest....

Bu yazı fotoğraftaki kişinin beğenilerine yönelik bir yargı değil; sadece toplumun bir kesmine dair gösterge.
Yukarıdaki beğenilerin neredeyse hiçbiri beni yansıtmıo ve çoğunu dejenere buluyorum.
Ama bu çocuğun tercihleri popüler beğenilerin iyi bir toplamı.
2010 yılında yaşayan bir genç beğenilerini seçerken yukarıdaki tercihlerin neresinde duracağına göre konumlanır.

Takım tutmak, Akmerkez'de alışveriş, Diesel, Abercrombie, Tommy gibi logoları bağıran markalar giymek, Cadde'de takılmak, Adriana Lima ve Monica Belluci gibi glossy dergilerin seçtiği güzellik anlayışını benimsemek...

Tüm bunların yanında durmassan nerede durursun?
İşte 2009 yılında İstanbul'da yaşayan orta sınıf bir gencin kimliğini bu belirliyor.

Elbette ki zevkler ve renkler tartışılır

2010-01-02T09:02:00.000-08:00

Elbette ki zevkler ve renkler tartışılır ve elbette ki zevksizlik diye bir şey vardır.
Eğer öyle olmasaydı hepimiz blue jean giyiyor olur muyduk? Erkekler çoğunlukla siyah mont ve taba renk ayakkabı giyiyor; çoğumuz gri veya siyah araba tercih ediyor olur muyduk?

Her topluluğun ve her dönemin kendine özgü bir zevk anlayışı vardır. Mainstream olarak da adlandırılan bu zevk anlayışı, bireyin içinde bulunduğu topluma ait olmasını ve toplumun diğer bireylerine güven vermesini, dolayısıyla düzen içinde bir bütünlük oluşmasını sağlar.

Bu mainstream zevk anlayışının dışında kalan her şey çoğunlukla zevksiz veya kitsch'tir.
Ayrıca bir de gelmekte olan dönemin üslubunu belirleyen avangarde bir yaklaşım vardır ama bu yaklaşım sonucu ortaya çıkan tarzlar çoğunlukla yeni bir üslup oluşturmaktan acizlerdir ve kitsch olarak kalırlar.

Geçtiğimiz on yılda, iletişim imkanının çok hızlanması ve halkların birbirini tanıyıp değerlendirmeye başlaması, neyin zevkli neyin zevksiz olduğunu belirsizleştirmiş ve -homeless'lardan dahi esinlenen- bireyci tarzı yükseltmişse de bu geçici bir durum.
Ortaya çıkmakta olan yeni global citizen'lar incelikli olan zevki yakın bir gelecekte aydınlatacaklar.

1957 Jaguar XK-SS

2009-12-30T12:32:00.001-08:00

Tasarımı çok eğlenceli ve şık bir araç

57 model xk-ss o dönem Steve Mcqueen'le özdeşleşmiş!!

dekor

2009-12-30T12:14:00.000-08:00

Bu dekoru sevdim. Yüksek tavanlı bir apartman, ölçülü aksesuarlı bir dekor. Koltuk fazla feminen ama oldukça rahat görünüyor. Yerlerin eskimiş ahşap iken duvarların sterilize bir havada olması iyi bir ironi.

New York Times'ın T Magazine dergisinin 2008 Spring-Design-Mood Swing sayısının 90. sayfasında dekoruna bayıldığım, Gerald Schmorl'ın evi, inanılmaz şık bir Paris apartmanı var. Yukarıdaki dekor daha iyi bir ışıklandırmayla o eve ait hale getirilebilir.

60'lardan E tipi Jaguar

2009-12-30T11:36:00.000-08:00

Teknik detayları, fiyatı, konforu, popülaritesi vs. dışında; bu araç, insanın kalbini kıracak kadar güzel tasarlanmış

E tipi Jaguar 60'ların en kült aracı imiş.
Bir toplumsal statü simgesi olarak görülüyormuş.
Yarış otomobili performansına sahip bir binek otomobildi. deniyor bu araç için.
Hızı saatte 241 km çıkabiliormuş ve fiyatı rakip markalara göre çok daha ucuzmuş.
Aracın tek kusuru aşırı benzin tüketimiymiş.
(ki bu kusur o dönem için sadece bir masraf/lüks iken bugün çevresel kaygılardan ötürü bir tür lanet)

1962'den bir reklam

İsviçre -Ticino

2009-12-30T10:47:00.000-08:00

Elbette ki her şey ve her yer aslında nası olduklarından bağımsız olarak biz onları nası algılıyorsak ona göre değer kazanıyor.
İsviçre'nin İtalyanca konuşan Ticino kantonu da benim zihnimde T Magazine'de yer alan fotoğraflarıyla kazındı.
Dağ yamacında antik-otantik evler, yöresel orijinal yemekler, yemyeşil bir doğa, temiz hava, derin bir vadi...

T Magazine'deki haberi:
http://www.nytimes.com/indexes/2009/09/27/t-magazine/travel-issue/index.html

Robot Koch feat. Grace - People are strange (live at Bar25)

2009-12-25T05:41:00.001-08:00

the doors'un şarkısının bu versiyonu muhteşem!!!

can you hear me Major Tom?

2009-12-23T21:16:00.000-08:00

"Nereye gittin?" dedi. "Öldüm ben" dedim. Duymadı

(bu söz için soundtrack: La Tropa'dan "Des Nues")

Lale Müldür etkisi

2009-12-20T19:26:00.000-08:00

Lale Müldür'ü ilk defa 2000 yılında Gezi dergisinin bir sayısında yayınlanan aşağıdaki şiiriyle tanıdım:

"Sizi selamlarım kuzey denizi
uzaklardan gelen bu antik kartla
ah, ne kadar yorgunuz hepimiz
bütün bu zaman kayıtlarından
ki aşağı çeker herbirimizi
sizi selamlarım kuzey denizi
incilerden ve opallerden erden deniz
ne kadar da yabancı bir dile
benziyordun sen uzak beyaz noktalarınla
senin üzerinde gördüm ilk
su incileriyle çizilmiş bir kenti
kimsesiz bir kıyı boyunca yürürdün sen
bakışsız ve yaşı olmayan biri
iristen damarların, sisli kulelerin,
fosforlu çanlarınla
şiire en çok yaklaşan deniz
bırakıp giderdin sonr aiprek eldivenlerini
herkesin viyole bir bağ kurduğu o ıssız kumsalda
sizi selamlarım kuzey denizi
uzaklardan gelen bu antik kartla"

Daha sonra bu şiir için "Kuzey Defterleri" kitabını aldım 17.12.2001 tarihinde. Başlangıçta kitaptaki yazıları anlayamıyordum. Kelimeler, cümleler hem zor hem de yabancı geliyordu ama ben yine de okumaya devam ettim. Nihayetinde yine de anlamamıştım ama içimde tarifi mümkün olmayan bir his bırakmıştı.

O kitaptan tüm bu zaman içerisinde aklımda kalan en vurucu şiir şuydu:

"beyaz zambaklar kendilerine kapanıyor ve hiçbir şey onarmıyor nedeni bilinmeyen yaraları. isterinin eşiğindeki austro-macar soyluları, belirsiz bir sıkıntının yayıldığı bu jelatin saatlerde, ortodoks haçlardan süzülen yağmur yargılamıyor sizi ama yanına çağırmıyor da. biliyor musunuz, firavunlar da evlenemiyordu sevdikleriyle."
Aynı kitaptan:

"Acıların ağaç çileği tadı dillerinin üstünde hafifçe kaymaya başlarken bir örnek ponponlu bereleri yavaş yavaş kasketlere, berelere ve melon şapkalara ayrışıyor.
Mutlu bilinç dilde eriyen toz eker hızıyla göğe ağarken, çocukların o mutlu ve cana yakın yumrukları yerini küçük anlamlı el sıkışmalarına bırakıyor.
Ötekilerse yani şu mutlu azınlık dedikleri ağızlarında donmuş rafadan yumurta tadıyla her şeyin iyi gittiğini düşünüp çocukluk arkadaşlarını diğer yarıyı yani unutmaya çalışıyorlar. yaşantılarının ortaya çıkarmadığı bir çözümü arıyorlar."

aklımda yer etmiş yazılar

2009-12-20T18:54:00.000-08:00

Ortaokuldayken derslerde o kadar sıkılıyordum ki çareyi kitaplardaki metinleri okumakta buldum.
Türkçe kitabının içindeki metinleri okuyor metinlerin içinde hoşuma giden kelimeleri balon içine alıyor ardından kelimelerin içindeki hecelerden çıkan harici kelimeleri de balon içine alıyordum.
Bu benim için bir oyun gibi olmuştu. Tabii bu sırada okuduğum bu metinlerden bazıları da aklımda çokça yer ediyordu ben farkında olmasam da.
Ortaokuldayken notlarım hala çok kötüydü çünkü ben işin ders kısmını sevmiyordum. Okumayı eğlence olarak görüyordum. Yine de ortaokul diploma notum çok kötü (3,12) geldi ise de bu okumalarım lisede meyvelerini verdi. Böylece nihayetinde üniversite sınavını da kazanmayı kolayca başardım.

Aşağıdaki yazılar bu dönemde aklımda çok ça yer eden ve yıllarza çeşitli satırları zihnimde yer edip dolaşıp duran metinler.

Nurullah Ataç "Günce" (7. sınıf)

"Baktım çocuklar uçurtma uçuruyor. Her yıl, ilkyaz aylarında, uçurtmayı gördüm mü, bir üzünç duyarım içimde, ağlamaklı olurum. Ben uçurtma uçurmadım ki! Çocukluğumda pek isterdim, o renk renk kâğıtlardan yapılmış uçurtmaların havalanmasına içimi çekerek bakardım. Annem bırakmazdı beni uçurtma uçurmama. Günah mıymış neymiş, öyle bir şey uydurmuştu.

(...)

Çocukluğum olmadı benim. Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz. Bir şey söyleyeyim mi ben size? İhtiyarlığı da olmuyor böylesinin. Hani güzel bir ihtiyarlık vardır, insan çocukluğunda yaptıklarını, gençliğinde yaptıklarını hatırlar, anlatır da gözlerinin içi parlar, ben kendimde değil, başkalarında gördüm onu. Çocukluğu, gençliği olmamış kişinin yaşlılığında da bir tatsızlık var, yalnız ölümü düşünüyor, ölümden korkuyor, işte o kadar."

Ahmet Haşim "Merdiven" (9. sınıf)

Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak...

Sular sarardı... yüzün perde perde solmakta,
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta...

Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller,
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller,
Sular mı yandı? Neden tunca benziyor mermer?

Bu bir lisân-ı hafidir ki ruha dolmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta...

Ahmet Hamdi Tanpınar "Her Şey Yerli Yerinde" (9. sınıf)

Her sey yerli yerinde; havuz basinda servi
Bir dolap gicirdiyor uzaklarda durmadan,
Esya aksetmis gibi tilsimli bir uykudan,
Sarmasiklar ve bocek sesleri sarmis evi

Her sey yerli yerinde; masa, surahi, bardak,
Serpilen aydinlikta dallarin arasindan
Buyulenmis bir ceylan gibi bakiyor zaman
Sessizlik dokuluyor bir yerde yaprak yaprak.

Biliyorum golgede senin uyudugunu
Bir deniz magarasi kadar kuytu ve serin
Hazlarin aleminde yumulmus kirpiklerin
Yuzunde bir tebessum bu agir ogle sonu.

Belki ruyalarindir bu taze acmis guller,
Bu yumusak aydinlik dallarin tepesinde,
Bitmeyen ask turkusu kumrularin sesinde,
Ruyasi omrumuzun cunku esyaya siner.

Her sey yerli yerinde; bir dolap uzaklarda
Azapta bir ruh gibi gicirdiyor durmadan,
Bir seyler hatirliyor belki maceramizdan
Kuru guz yapraklari ucusuyor ruzgarda.

Rimbaud "H"

(Şu anda okuduğumda o kadar da heyecan verici bulmuyorum bu şiiri ama lise birde okuduğumda çok etkilenmiştim. O dönem belirsiz ve sürreal olanı çok fazla seviyordum. Lale Müldür'ü de aynı dönemde okumaya başladım)

Tüm korkunçluklar bozuyor. Hortense'ın o yıldırıcı davranılarını. Kendiliğinden bir sevdadır yalnızlığı; dipdiri bir sevidir yorgunluğu. Bir çocuk gözetiminde, nice nice çağlar ulusların yaman bir sağlıkbilgisi oldu o. Kapısı açık yoksulluğa. Orada, yaşayan kişilerin aktöresi, onun tutkusunda ya da eyleminde kaybolur gider. - Ey o korkunç ürpertisi ilk aşklann o kanlı toprakta, hem de hidrojenlerle pırıl pırıl! gidin, bulun Hortense'ı.

gay figürün filmlerdeki fonksiyonu

2009-12-17T17:00:00.000-08:00

"Neden, çoğunlukla, 'başarılı' filmlerde bir gay figürü vardır?"

soldan sağa filmler:

Milk, Running with Scissors, C.R.A.Z.Y

Geçen gün Ryan Murphy'nin "Running with Scissors"ından Alan Ball'un True Blood'ına bir takım filmler hakkında konuşurken Gökçe, "Neden acaba çoğu başarılı filmde bir gay figür var?" dedi.

Sonra tek tek beğendiğimiz filmleri saydık. Evet gerçekten de hepsi olmasa bile beğendiğimiz filmlerin çoğunda gay bir figür vardı.

"Bu durum, biz, gay'leri çok sempatik bulduğumuz için mi böyle?" diye düşündüm. Hayır, tam olarak öyle değil.

Öncelikle yukarıdaki ifade, elbetteki kişinin beğenisiyle alakalı. Eğer romantik komedi veya Hollywood usulü aksiyonlar gibi 'kaçış' filmlerinden hoşlanıyorsanız. Gökçe'nin bu sorusunu gerzekçe bulabilir ve umursamazsınız.

Ama sizin de beğenileriniz içinde American Beauty, Running with Scissors, Six Feet Under, the Hours, True Blood (Twilight'ın yerine :S), C.r.a.z.y., Nip Tuck, All About My Mother, vb. dizi ve filmler öncelikli bir yer işgal ediyorsa siz de aynı sorunun muhattabsınız!

Bu film ve dizilerin içinde gay figürlerin olması aslında tabii ki bu yapımların yönetmenlerinin veya senaristlerinin veya yapımcılarının gay olmasıyla alakalı. Ryan Murphy, Alan Ball, Pedro Almodovar... Hepsi gay.

Ve nihayetinde bir sanatçı, sanatına, ne yaşadıysa ve ne biliyorsa onu yansıtır. Bu yapımların yaratıcılarının hepsi, böylesine bir toplumda gay olarak büyümenin travmalarıyla yoğruldular. Ürettikleri yapımlar da bu sürecin ürünleri. Yani doğaları gereği varoluşa travmatik bir bakış açıları var.

Yukarıda adı geçen tarzdaki filmlerin en belirgin ortak özelliği bir dönüşüm beklentisidir. Karakterler aşırı derecede moody, duygularını dışa vurmaktan çekinen, dolayısıyla içe doğru ağlayan sıkışmış tiplerdir. Filmlerde, çoğunlukla, uzun süredir devam etmekte olan bir sıkıntıya bulunan sözde-derman dolayısıyla yaşanan bir coşku dönemi ve bunu takip eden, çok şiddetli bir çöküş dönemi vardır.

Filmi yaratanların hayata bakış açısına göre karakterler, ya 'aydınlanarak' kendi kimliklerini kabullenirler ve yabancılaşma duygusundan kurtulurlar ya da trajik bir şekilde ölürler.

Sonuç ne olursa olsun biz bu karakterlerin hayatları boyunca toplumla kavga edişlerini ve bu kavgalar sonucunda nasıl dönüştüklerini izleriz. Karakterler büyük oranda, öncelikle aileleriyle bir çatışma içerisindedir ve yaşadıkları bu çatışma onların toplumun diğer bireyleriyle de yabancılaşmalarına neden olur.

Bu tür filmler, tarihsel olarak, çoğunlukla, orta yaş krizi, ergenlik bunalımı benzeri sancılı bir geçiş döneminine odaklanır. Ama bu dönem çoğunlukla ya flashback'lerle ya da zamanın akışı içerisinde çocuklukla bağlanır. Çocukluk dönemleri hep bir nedenden dolayı travmatiktir. Bu dönemde hep bir takım olaylara veya durumlara maruz kalırlar.

Yetişkinliğe ulaştıkları nokta ise onların aynı zamanda dönüşümlerinin ve adaptasyonlarının başladığı dönemdir.

Bir yol bulmaya çalışırlar: Kendilerini; diğerlerinin gözünde var etmek için, ailelerinden onay almak için, kişisel zevklerini yaşayabilmek için... Tüm isteklerini ertelemeden yaşayabilmek için çırpınırlar ama asla istedikleri oranda başarılı olamazlar.

Onlar bir yol bulduklarında biz dönüşümün başarılı olduğunu düşünürüz ama hemen ardından gelen çöküş dönemi bize yanıldığımızı gösterir.

Karakter hüsrana uğrayınca onlarla kurduğumuz empatimiz güçlenir. Toplumun ona nasıl da kötü muamele ettiğini gördükçe film içimize daha da işler.

Tam bu noktada sadece kendiniz hakkında düşünmenizi istiyorum.

Bunun için gay olmanız gerekmez, siz de toplumun bazen (çoğunlukla?) size haksızlık yaptığını düşünenlerden misiniz?

Evet, herkes gibi bir takım istekleriniz var. Ama siz, bu isteklerin önünde elinizde olmayan, aşılması güç bir takım engeller (aile, gelenekler, para, din, ...) olduğunu mu düşünüyorsunuz? Kendinizi 'sıkışmış' mı hissediyorsunuz?

Hayatınızda -belki de ne olduğunu bilmediğiniz- bir şeylerin değişmesi gerektiğini, bu şeyler değiştikten sonra hayatınızın hayal ettiğiniz gibi olacağını mı düşünüyorsunuz?

Evet mi?

İşte asıl bu nedenlerden dolayı bu filmleri seviyorsunuz!

(Tabii ayrıca bu filmlerin; içinde bulunduğumuz gerçek dünyayı zor, acımasız ve de çirkin bulan kişiler tarafından yeni ve güzel bir dünya imgesi yaratmak amacıyla, renkleri, sahneleri, kurgusu, oyuncuları özenle seçilerek tasarlandıkları gerçeği var. Ama bu olayın diğer boyutu)

asıl mutluluk durağan mutluluktur!

2009-12-13T16:47:00.000-08:00

Çok uzun zamandır bir sıkıntı verici veya tedirgin edici durumla karşılaştığımda, kendimi hep "Bu da geçecek... bu an, bu sorun hepsi geçecek ve daha iyi bir gün gelecek" diyerek telkin ediyorum.
ama bir zamandır bu yaklaşımın olumsuz kısmı aklımda dolanıp duruo: Bir sorunun bitip de mutluluğun gelir gibi olduğu an, aklıma bir sonraki mutsuzluğun geleceği gelio ve bu tedirginlik yaratıo.
Yani ortada sürekli bir mutsuzluğu bekleyiş hali var.

Sanırım yanılgım mutluluk beklentimle alakalı.
hatalı olan, aktif mutluluğu (yeni bir beklentinin sonucu olarak ortaya çıkan mutluluğu) elde etmeye çalışmam. arzu edilene ulaştığımızda, arzu ettiğimiz şeyin, arzu edilmekten ne denli uzak olduğunun farkına varıp hayal kırıklığı yaşıyoruz.
Örneğin ortaya koduğumuz bir ürün nedeniyle topladığımız takdirler bize aktif mutluluk verebilir. Ama bu mutluluğun hemen ardından bir düşüş evresi olacağı da kesin.
Her defasında bünyemiz daha yüksek doza ihtiyaç duyacak. Ve doz arttıkça ardından yaşanan hayal kırıklıkları da daha büyük olacak.

Bence asıl mutluluk, hiçbir şey yapmamak ve arzulamamaktan gelen pasif mutluluktur.
Yani, örneğin, deniz kenarındaki bir kafede sevdiğin bi kaç insanla, dinlediğin bir müzik hakkında konuşurkenki sıradanlığın verdiği rahatlık duygusu...

Virginia Woolf'un Mrs. Dalloway kitabının en etkileyici kısımlarından biri Mrs. Dalloway'in Londra sokaklarında dolaşırken hissettiği coşkunluk duygusudur:

"For having lived in Westminster--how many years now? over twenty,--
one feels even in the midst of the traffic, or waking at night,
Clarissa was positive, a particular hush, or solemnity; an
indescribable pause; a suspense (but that might be her heart,
affected, they said, by influenza) before Big Ben strikes.  There!
Out it boomed.  First a warning, musical; then the hour,
irrevocable.  The leaden circles dissolved in the air.  Such fools
we are, she thought, crossing Victoria Street.
For Heaven only knows why one loves it so, how one sees it so, making it up,
building it round one, tumbling it, creating it every moment
afresh; but the veriest frumps, the most dejected of miseries
sitting on doorsteps (drink their downfall) do the same; can't be
dealt with, she felt positive, by Acts of Parliament for that very
reason: they love life.  In people's eyes, in the swing, tramp, and
trudge; in the bellow and the uproar; the carriages, motor cars,
omnibuses, vans, sandwich men shuffling and swinging; brass bands;
barrel organs; in the triumph and the jingle and the strange high
singing of some aeroplane overhead was what she loved; life;
London; this moment of June."

rüya

2009-12-09T14:36:00.000-08:00

Dün gece, ayrıntılarını hatırlayamadığım ilk rüyamda 40 binli yıllarda, çok uzun yaşayan (hatta hiç ölmemiş ve ölmeyecek gibi hissediyordum) lanetlenmiş bir kavme mensuptum.

Her şey ilkel ve kederliydi. Ama bu durağan bir keder değildi. Tedirgin bir bekleyişin yol açtığı aktif bir kederdi.

İlk çağ insanları gibi giyinmiştik ve hava bulanıktı. Kurak bir yerdeydik, taşlık, toprak... Kötü bir şeyin olması an meselesiymiş gibi hissediyorduk.

Le Grand Content

2009-12-09T12:54:00.000-08:00

Bu videoya bayılıyorum. içeriğinde bahsettiği konular ve bu konuları birbirine bilinç akışı tekniğiyle bağlaması... Çok eğlenceli ve zekice. ayrıca seslendirmesi ve grafikleri de çok başarılı.
Bu video hem düşünme hem de yazım tarzımı çok etkiledi. zaten blog'un adı olan "darenototbare" ifadesi de bu videodan geliyor.

bu videodaki grafikler http://thisisindexed.com/ sitesinin geliştirilmiş halleri

L. Müldür Şiir

2009-12-08T16:34:00.000-08:00

"ben yokken ne yaptın?" diyorum

"i did not exist" diyor

"ben de" diyorum

-ciğim eki hakkında

2009-12-08T15:50:00.000-08:00

eğer biri size isminizin arkasına "-ciğim" koyarak hitap ediyorsa, SAKININ!!!

Mutlaka altttan alta bir kıskançlık, haset vs. vardır.

uzaktan alakalı:

(duvarın ince çatlaklarına yerleşen bitki tohumları geliştikçe çatlaklar yarıklara dönüşür ve nihayetinde bir harabeye)

Lale Müldür: Geyikler ve Saatler

2009-12-05T04:28:00.000-08:00

Lale Müldür'ü ilk defa lise 1'e giderken 14 yaşımda okudum ve o zamandan beri sürekli kafamın içinde şiirleri dönüp duruo, Kuzey defterleri kitabını sürekli okuyorum onun anlaşılmazlığı gizemi metafiziğe ve deliliğe yakın aşk tanımı her şeyi beni sarıp sarmalıo

aşağıdaki alıntı Geyikler ve saatlerkitabından:

gizem bir geyik başı gibi uzanıyor aramızda
boynuzlarında senin karmaşan ve sana ait bilmediğim,
bilmek istemediğim onca şey.
buna benzer çözemediğim bir çok şey
ormanda sarı yapraklar düşmeye başladığı zaman saçlarının arasından
sarı bir yaprak fosili boynunun tam kenarında
...
iki geyik ormanın kuytularında
birbirine sarılmış yatıyor.
boynuzları birbirine geçmiş...
...
kırmızı bir yunusun havada sıçraması olurdu senin gülüşün,
ama gülmüyorsun .
beni boğmak mı istiyorsun?
benim zaten boğulduğumu farketmiyor musun?
...
geyiğin boynunda kırmızı bir leke var
melankolimin tozu alındığında, kanayan bir yürek çıkacak ortaya.
iki geyiğin birbirine geçtiği yerde
orman ışığı kırılıyor.
"kalbin ilmini yap" diyor bir ses
aortanın kırmızılığı gibi geyiğin boynunda bir kırmızı leke...
...
geyiğin boynunu tuttuğum zaman elimde kalan pas lekesi
yada böyle birşey seni anlamaya çalışmak.
seni sevdiğim zaman kadife tüylü bir geyik ormanda su içiyor
yada yeşil kadife tüylü bir su akıyor boynuzlarımızın arasından.
...
dünya tatsızlığı kristalleşirken kimyasal bir çözeltide,
hiç bir şeyi çözemezsin...
bileklerini de kesemezsin
anti-maddeye kaçmak istersin sadece
bazen ama bir insanla bir şey olur
kısa süren bir şey
iki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi
bazı insanlarla yıllarca görüşsen de bir şey olmaz.
...
ormanda bir kuş hızla dönüyordu.
aşık olduğumuz zaman
yürek denen ormanda bir kuş anormal bir hızla döner
ve kaçmamız gerektiğini söyler bize
çünkü her şey çok fazladır
kendi etrafında nefes kesici bir biçimde dönen bir kuş
kendini ve etrafındakileri yaralar
tehlikedir onun adı...
bunun için aşkı hiç kimse, insanın kendi arkadaşları bile istemez
kumrular sakindir bir tek
ben kumru değilim
sen de
...
seninle biz hiç kavga etmeyelim
çünkü geyikler kavga ettiklerinde boynuzları birbirine dolanır ve
ölürlermiş.
...
gece saat 3:30. senin için birşeyler yazmak istiyorum
ama gözlerinin karşılaştığın insanlara nasıl sevgiyle baktığından
başka birşey gelmiyor aklıma
içimdeyken bana bakışın bir de.
kumru değiliz biz
geyiklerin sonu da çok acıklı
ne kalıyor geriye?
...
gece 10'a doğru aradın
birkaç gün sonra dolunay olacağını, rakı içeceğini ve denize deniz
kızları için biraz rakı dökeceğini söyledin.
kıskandırmanın daha zarif bir yöntemi olamazdı ama beni daha fazla
kıskandırma olur mu?
dayanamam ben buna taş kesilir boynuzlarım.
içimdeki kuş ölür
...
"can you hear me major tom?"
...
doğuya bakan yüzünle bak bana ve kalbimin bir porselen gibi olduğunu
hiç unutma
çocuk gibi olduğumu söylemiştin zaten.
çocuk gibi yazdıgımı biliyorum bu kitapta
kırmızı mürekkeple boyanmış bir çocuk başı uyuyor kalbimde.
fosforlu gözleri açıklanamayan şeylerin merkezi gibi.
tıpkı bunun gibi açıklanamayan şeylerin merkezi olsun isterdim bu
kitap;
hiç kumru olamamış bir çocuk izini bırakırken onun üstünde;
ararken bir kumru oluş halini...
...
hayır saatleri, geyikleri anlatmıyor bu kitap.
bir kumru oluş halini anlatıyor,
yada bir kumru olamayış halini.
bazen birşey görünür gibi oluyor,
bazen bir şey görünmüyor.
bazen bir şey değişecekmiş gibi oluyor, bazen bir şey değişmiyor
bazen beni hep sevecekmişsin gibi oluyor,
bazen hiç sevmemişsin gibi...
bazen bu kitap açıklanamayan şeyleri anlatıyormuş gibi oluyor
bazen hep açıklanan şeyleri
bazen bu kitap senin gibi oluyor, bazen benim gibi
yani sen beni kumru yapmaya çalışırken benim kumru olamayış
halimi...
bazen bu kitap aşk gibi oluyor, bazen anti-aşk gibi....
...
hayır elbette saatleri, geyikleri anlatıyor bu kitap
insan ilişkilerinden bahseden bir kitap başka neyi anlatabilir ki?
bizim uslanmaz ruhlarımız hiç kumrulaşabilir mi?
suskuyla yanyana oturan iki kumru ...
iki sevgili yanyana oturarak uzun süre hiç konuşmadan...
yani kumrulaşabilir mi?

hayır elbette senin aradığın saatleri anlatmıyor bu kitap
aramadığın onca saatin dehşetini anlatıyor ancak.
ve çocuk gibi olmadığım , fazlasıyla realist olduğum için tek bir
saate doğru ilerliyor:
geyiklerin kavga edip, boynuzlarını açamayarak öleceği saate...
...
yine de kumru masalını sürdürmeyi deneyecek bu kitap
çünkü kumru olamaz dediğin anda
aşk da bitiyor kitap da!

daha kavga etmedik
boynuzlarımız birbirine dolaştı ama sadece ormanda uykuda.
bak hala "major tom" çalıyor pikapta...

nostradamus kehaneti

2009-12-05T04:24:00.000-08:00

Bu Nostradamus kehanetinin Türkiye ile ilgili olduğunu iddia edenler var:

"devrimi temelden sarsıyor büyük bir kasırga
yüzlerde artık peçeler, başlar örtülü
cumhuriyetin sonu geldi artık
ak'lar kırmızı'lar karşı karşıya"

intihara eğilimlilerin algısı filtrelidir

2009-12-05T04:22:00.000-08:00

"the sky is not blue and the field is not green"

Geri kalan insanların, intihara eğilimli insanlara hayatın ne denli güzel; gökyüzünün mavi, çayırların yeşil, sokakların hayat dolu, seksin muhteşem olduğunu anlatıp durmaları nafile.
Görüntü beyinde oluşuo!
Ve intihara eğilimli insanlar gözlerinin hemen arkasında camdan bir filtre taşıyorlar. Karartılmış veya bulanıklaştırılmış saydam bir filtre.
Ve bu nedenle onlar için gökyüzü mavi veya çayırlar yeşil değil. Onlar bağıra bağıra veya fısıldayarak Moby’den “Wait for me” söylerler:

["I'm gonna ask you to look away
I love my hands, but it hurts to pray
Life I have isn't what I've seen
The sky is not blue and the field's not green
I'm gonna ask you to look away
A broken life will never stay
Tried to hard and I always lack
Days are grey
and nights are black"]

Ama benim bu farkında olduklarımı elbette ki toplumun diğer bireyleri de biliyor. Bunun için çözümleri var. En popüleri din. Din insanın kendi hayatını almasını kesin olarak yasaklar. Ve din bize diğer dünyada, öyle veya böyle farklı bir hayatın mümkün olduğunu söyler. Sabretmemiz gerektiğini… Çünkü dini icat edenler dünyanın ne denli boktan olduğunun farkında olanlardı. Ve dinin bu telkinci yapısı intihara eğilimleri tedavi ettiği düşünür bir çoğu.
Ama din, beynimizdeki o camdan filtreyi temizlememize yardım etmiyor hiçbir zaman. Mevcut filtreyle yaşamaya sebat etmemiz gerektiğini söylüyor. O filtrenin ne denli karanlık olduğu önemli değil, dine göre önemli olan sebat etmek.

Bu nedenle intihar düşüncesinden kurtulması için dine yönlendirilen insan dinel karşılaştıktan sonra başka karanlıklara sürüklenir. Bu noktadan sonra intihar düşüncesi aklından çıkmaz ama din intihar etmeyi yasakladığı için kişi intihar etmeye cesaret edemez. Reddediş ve kabullenişler arasında sürüp giden çok daha acıklı bir hayat başlar.
Bu sefer kendini tamamen korkularla bezenmiş bir dini düşünceye adar.

işkenceci ebeveyn mi, Öcalan mı?

2009-12-05T04:20:00.000-08:00

işkenceci ebeveyn mi topluma daha çok zarar verir,

Abdullah Öcalan mı?

Tamam Abdullah Öcalan binlerce insanın ölmesini sağlayan düşünce ortamını hazırladı ve suçludur. Ama ahlak felsefesi üzerinden, doğru bir açıdan bakıldığında, çocuğuna şiddet uygulayan herhangi bir anne/baba da en az Öcalan kadar suçlu kabul edilebilir.

Çocukken aşırı derecede şiddete veya tecavüze maruz kalmış insanlar, hayatlarının bir döneminde mutlaka bu yaşadıklarını dışarı yansıtırlar.
Birden saldırgana dönüşen bir zamanın bu mağdur insanları toplumsal çöküntüye neden olan zincirleme bir reaksiyonu takip yaratırlar. Ve ortaya hayatları kabusa dönmüş olan milyonlarca insan çıkar.

Diyebilirsiniz ki “Ama Öcalan öldürüyor”.
Unutmamalıyız ki pek çok psikolojik çöküntüde, ölüm yaşamaktan daha iyi bir alternatif olabiliyor.
Her iki durumda da ortak bir yan var Abdullah Öcalan’ın öldürdükleri de masum, babanın psikolojisini bozduğu çocuk da… Yani mağdurlar açısından bir fark yok.
Hatta Abdullah Öcalan bu kıyasta daha avantajlı bile çıkabilir. Nihayetinde onun hareketlerini açıklayabilecek, belli bir mantığa oturtabilecek nedenleri var. Ama işkenceci babanın açıklayabileceği her hangi bir nedeni yok.
Bence tamamen adil bir vicdan mahkemesinde, deforme insanların sayısı göz önüne alınarak herhangi bir işkenceci ebeveynin, Abdullah Öcalan’dan daha suçlu olduğu sonucuna varılabilir.
Ve nihayetinde büyük resme bakarsak; bir Abdullah Öcalan 30.000 insanın ölümünden sorumlu iken aramızda gezinen binlerce işkenceci ebeveyn milyonlarca ‘hasarlı’ insanlardan sorumlu!

animation: Max and mary

2009-12-05T04:09:00.000-08:00

Bu animasyon uzun zamandır izlediğim en iyi filmlerden biri. Öylesine izlemeye başladım ama daha ilk dakikalarından itibaren sardı ve izlemeyi kesmek istemedim. her şeyi süper. Çizgileri, hikayesi, yan karakterleri, ana karakterleri, mesajı, rengi, sesleri filme dair her şeyi çok sevdim. çok samimi ve zekice.

Hastalıklı ve yaralı karakterlere bayılıo olmamın da tabii ki filmi çok sevmemde etkisi vardır.

Bu film, uzun zamandır düşündüğüm ve savunduğum hoşgörü kültürü için çok iyi bir örnek. Yıllardır medya bize mükemmellik pompalıo ve hepimiz mükemmele ulaşma hevesi içinde tüketerek olarak büyüyoruz.

Halbuki dünyada kimse ama kimse mükemmel değildir. İstediği kadar zeki, güzel zengin vs olsun herkes kusurlu ve yaralıdır. Bu filmde bunu çok iyi vurguluyor.

amy macdonalds "this is the life" cover

2009-11-24T16:20:00.000-08:00

Bateri ve gitara büyük bir antipatim olsa bile bu albüme baştan sona bayılıyorum. ilk defa Gökçe "this is the life" şarkısını dinetmişti sonra tamamını dinledim ve son zamanlarda en çok dinlediğim albüm.

albümden en favori şarkılarım:

youth of today

poison prince

footballers wives

run

road to home

ama bi kere açtığımda genelde tamamını dinliyorum!

Shakespears Sister - White Rabbit

2009-11-24T13:03:00.000-08:00

Jefferson Airplane - White Rabbit

2009-11-24T13:02:00.000-08:00

Cartman vs Lady Gaga -Poker Face (YellowSmileY Extended Edit)

2009-11-24T12:52:00.000-08:00

Duman helal olsun

2009-11-23T16:35:00.000-08:00

klip çok güzel olmuş!!

Mirella Freni sings "Si mi chiamano Mimi"

2009-11-23T16:22:00.000-08:00

Yes, they call me Mimì,
But my name is Lucia
My history is brief
To linen or to silk
I embroider at home or outside ...
I am contented and happy
And it is my pastime
To make lilies and roses
I like these things
That have such sweet enchantment,
That speak of love, of springtime,
That speak of dreams and of visions
Those things that are called poetic…
Do you understand me?

Yes.

They call me Mimì,
And why I don't know.
Alone, I make
Lunch for myself.
I do not always go to mass,
But I pray a lot to the Lord.
I live alone, quite alone.
There is a little white room
I look upon the roofs and the sky.
But when the thaw comes
The first sunshine is mine
The first kiss of April is mine!
The first sunshine is mine!
A rose opens in a vase
Petal by petal I watch it!
That gentle perfume of a flower!
But the flowers that I make, alas!
the flowers that I make, alas!
they have no odor!
About me I know nothing else to tell
I am your neighbor who comes
to bother you at the wrong moment.

Mimì
Sì. Mi chiamano Mimì,
ma il mio nome è Lucia.
La storia mia è breve.
A tela o a seta
ricamo in casa e fuori ...
Son tranquilla e lieta
ed è mio svago
far gigli e rose.
Mi piaccion quelle cose
che han si dolce malia,
che parlano d'amor, di primavere,
che parlano di sogni e di chimere,
quelle cose che han nome poesia...
Lei m'intende?
Rodolfo
Sì.
Mimì
Mi chiamano Mimì,
il perchè non so.
Sola, mi fo
il pranzo da me stessa.
Non vado sempre a messa,
ma prego assai il Signore.
Vivo sola, soletta
là in una bianca cameretta:
guardo sui tetti e in cielo;
ma quando vien lo sgelo
il primo sole è mio
il primo bacio dell'aprile è mio!
il primo sole è mio!
Germoglia in un vaso una rosa...
Foglia a foglia la spiol
Cosi gentile il profumo d'un fiore!
Ma i fior chlio faccio, ahimè!
i fior chlio faccio, ahimè!
non hanno odore.
Altro di me non le saprei narrare.
Sono la sua vicina che la vien
fuori d'ora a importunate.

"Comptine d'un autre été: l'après midi" by Yann Tiesen

2009-11-23T15:55:00.000-08:00

hem şarkı ham de klip insanın kalbini kıracak kadar güzel.

Moby - Porcelain

2009-11-19T18:19:00.000-08:00

klipte tüm konuların içiçe geçmesi. aslında elle tutulur çok da önemli olmayan kısa bir zaman dilimind egeçmesi çok etkileyici. her şey bir kahve alıp gelecek zaman içerisinde eş zamanlı olarak gösterilmiş. bu yerin bir liman olması da ayrıcagüzel.
Kullanılan tipler hayatın içinde hiçbir 'önemli' anlam taşımayan sıradan insanlar bu da bizim onlarla özdeşleşmemizi kolaylaştırıyor!
üniformalı adamın dönüşü bize ne kadar zaman geçtiğini hatırlatıyor!

CK "banned" ad

2009-11-19T18:10:00.000-08:00

the back voice is impressive!

-are you strong?

-i'd like to think so

-can you rip that off

Running with Scissors

2009-11-19T18:01:00.000-08:00

Running with Scissors

the jacket!

2009-11-19T17:56:00.000-08:00

I like the form of this jacket!

pic taken from the sartorialist.blogspot

La Vie En Rose - Edith Piaf (cover)

2009-11-11T15:11:00.000-08:00

Robbie Williams - "Me and my monkey" (Live @ Knebworth)

2009-11-07T07:42:00.000-08:00

konserin gece değil akşam üstü olması; soluk ışığın yarattığı hüzün me and my monkey şarkısının yarattığı hüzün buna tezat olarak robbie williams'ın hareketli performansı, kalabalık vs. bana hayatta yaşamaya değer daha bir sürü günümüz olduğu duygusunu verdi

American Apparel Celebrating Sexuality

2009-10-25T09:36:00.000-07:00

Oyun havasi -Naciye Remix-Nigde

2009-10-20T18:24:00.000-07:00

Oldelaf - le Café (english subtitles)

2009-10-20T16:18:00.000-07:00

Pink Floyd - Another Brick in the Wall

2009-10-20T16:14:00.000-07:00

filmler sadece eğlence değildir bazen terapi işlevi de görür!

2009-10-16T04:49:00.000-07:00

Aşağıdaki linkte film yorumlarını okumaya başladığımda bir dışavurumla karşılatım. 23 yaşında bir gencin para nedeniyle içine sıkıştığı durum:

http://gunlukfilm.com/buz-diyari-frozen-land.html

sonzamnlar :

"film beni çok derinden yaraladı zaten sitede film aramaya başlarken böle bir şeyler izlemek istemiştim.sezgilerim de beni haklı çıkardı.yer yer sıkıldım fakat kapatamadım çünkü konusu benim son zamanlarda yaşadığım parasal sıkıntılar la ilgiliydi işimi kaybetmem bankalara hayatım boyunca hiç sahip olamadığım miktarlarda borçlanmam,faizler en zor günlerim olan son zamnlarda sigara içicek evden dolmuşa binicek kadar paranız olmayınca inanın dertlere çare bulmayı değil yanınızdaki insanın sorusuna cvp vericek durumda olamıyorsunuz tüm bu yazdıklarımı okumak zorunda değilsiniz biliyorum fakat konuşucak kimsem yok olsaydıda söyleyemezdim zaten yazarken bile bu kadar ağladığımı düşünürsek
ben hayatımı daha iyi bir hale getirmek için mahvettim eskiden beğenmediğim hayatımın doğru yaşayarak ne kadar harika olabileceğini anladım ve bunu anlamam benim için en büyük yıkım oldu çünkü artık ne o günlere geri dönebilir ne de yeniden başlayabilirim sadece 23 yaşında bunları bu kadar erken,hayatımı adete elimden koparılırcasınna kaybetmeyi beklememiştim.Ben hep şuna inandım birisi size nasıl başardığını anlatıyorsa büyük olasılıkla sölediklerinin çoğu yalandır eğer biri size nasıl kaybettiğini anlatmışsa ona inanın çünkü doğru yada yanlışlarında sölediklerinden ötürü kaybedicek bir şeyi kalmamıştır bu yüzden o kişi artık samimidir.ve tüm samimiyetimle eğer sizler geç kalmamış insanlardan biriyserniz sahip olduklarınızdan memnun değilseniz bunları doğru kullanmayı öğrenmek zorundasınız yoksa saçma mutluluk hayalleriyle hayatınızı kabusa çevirmeye başlamışsınızdır.ve bu başlangıç bir süre sonra sizin sonzamnlarınız….."